Een onfatsoenlijke samenleving

Gemixte wijken, woningverbetering, zorgen dat sociale stijgers niet hoeven weg te verhuizen. Ik ben voor. Ook als daarvoor verbouwd of gesloopt moet worden. Maar in de bestaande huizen wonen al mensen en daar gaat het vaak mis. In praktische en sociale zin én in expressieve zin. Het eerste gaat over terugkeeropties, betaalbaarheid, sociale netwerken; het tweede gaat over wat en hoe er wordt gesproken en geschreven over de ‘oude’ en de ‘nieuwe’ bewoners? Een oudere Chinees-Duitse dame uit de wijk Feijenoord zei ooit in een interview tegen me: ‘Ze kunnen hier wel mooie nieuwe huizen bouwen, maar op mijn hoofd blijft “achterstand” staan.’ Ze had het geluk dat haar straat ongemoeid bleef, maar ze had uit alle gesproken en geschreven teksten over de ‘wijkverbetering’ goed begrepen dat zij niet tot de categorie bewoners behoort die de wijk vooruit zou helpen. Integendeel. En daar was ze boos over. Ze voelde zich vernederd. ‘Van vernedering is sprake als vormen van gedrag of omstandigheden iemand een gegronde reden geven om zich geschaad te voelen in zijn of haar zelfrespect’ schrijft de filosoof Avishai Margalit in zijn boek De fatsoenlijke samenleving. Een fatsoenlijke samenleving definieert hij als ‘een samenleving waarin de instituties niet vernederen.’ Te zware woorden voor de onvermijdelijke emoties over noodgedwongen verhuizingen? Lees hieronder de column van Toine Heijmans in de Volkskrant van 28-8-19 over bewoners uit de Tweebosbuurt in Rotterdam-Zuid die zich verzetten tegen de sloop van hun woning en de daaruit volgende noodgedwongen verhuizing uit hun buurt. Een duidelijkere uitleg over wat een onfatsoenlijke samenleving is, kan je niet krijgen.

https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/was-ik-de-directeur-van-vestia-dan-kocht-ik-de-grootste-bos-rode-rozen-ooit-en-belde-samen-met-de-wethouder-aan-bij-mevrouw-pelger~b1a3f0fd/

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven